بمانَد سالها این نظم و ترتیب
ز ما هر ذرّه خاک افتاده جایی
غرض نقشی ست کز ما باز ماند
که هستی را نمی بینم بقایی
مگر صاحبدلی روزی به رحمت
کند در حق مسکینان دعایی
من آیدین خوشنویس حسینی شاگرد آموزگاری پیری به نام روزگار هستم. تلاشم این است که آموختههای خود را، چه بهصورت شفاهی و چه مکتوب، گردآوری و ثبت کنم. مطالب این سایت نیز گامی در همین مسیر است. هر چند کوتاه، اما کوشیدهام که سطحی و شتابزده نباشد.
هنگامی که به نگارش تاریخ اندیشیدم، گمان نمیکردم این کار چنین گسترده باشد. اما به لطف پروردگار، این تحقیقات در تاریخ ۱ مهرماه ۱۴۰۱ خورشیدی آغاز شد و پایانی برای آن متصور نیستم. از خداوند متعال میخواهم که پس از مرگم نیز این مسیر ادامه یابد و در گسترش فهم و دانش بشری نقش داشته باشد.
از این رو نیز از انسانهای عاشق و علاقمند به تاریخ، زبان و ادبیات دعوت میکنم که در این مسیر همراه شوند.
نخست باید این سؤال را از خودمان بپرسیم چرا اسکندر مقدونی، اعراب و مغولها بعد از تصرف ایران، کتابها و کتاب خانهها را سوزاندند؟ این اقدام برای آنها چه فایدهای داشت؟ هدف آنها این بود که مردمان آینده ندانند، روزگاری چه شکوه و عظمتی داشتند. از این رو همیشه منابع شکوهمند تاریخی توسط دشمنان هدف حمله و از بین رفتن بوده است و اکنون عدّهای از آگاه شدن مردم از عظمت خود خرسند نیستند. پس پژوهش و پاسداری از تاریخ، وظیفهای است که بر دوش هر انسان آگاهی قرار دارد.
بدون تردید انحطاط تاریخنگاری در هر جامعهای از بزرگترین علل انحطاط اجتماعی آن جامعه میباشد. دانستن تاریخ بر خلاف تفکّر عدّهای نه تنها واپسنگری نیست بلکه استوار کردن قدمهای پیش رو برای آینده است. تاریخ به ما درسهایی از اشتباهات گذشتگان میدهد و چراغی روشن میکند برای مسیرهای آینده.
ادبیات و شعر در میان ملل مختلف نشان دهنده انسانیّت، قدمت، فرهنگ و ادب آن ملّت است. زبان و ادبیات وسایلی هستند که به واسطه آن فرهنگ حفظ و به خارج از مرزهای یک ملّت صادر میشوند.
برای دریافت بیت کوین
bc1qgu3purxqqhuwtptrmm6r6tdvj6mkxm9eyrhmdn